De mensengenezer

Koen Peeters • Romans • gelezen op 29 november 2017

★★★★★
Zowel Remi als hijzelf doet mensenkennis op, die zelfkennis is, een vorm van genezing, zegt Arjan Peters in de Volkskrant (april 2017) over dit boek van Koen Peeters, dat de ECI-Literatuurprijs won. Niet ten onrechte lijkt me, al moet je wel wennen aan de manier van vertellen. De verschillend genummerde hoofdstukken geven je houvast en de student (Koen Peeters zelf?) volgt de reis en de gedachten van zijn hoogleraar Remi op de voet. De geschiedenis begint in de Westhoek, waar Remi in een boerderij woont. Zijn nonkel Marcel is zijn steun en toeverlaat, maar neemt hem ook mee naar de restanten en herinneringen van de Eerste Wereldoorlog en laat hem ervaren wat er toen is gebeurd. Als Remi tot verbazing van iedereen intreedt in de Jezuïetenorde en uiteindelijk naar de Congo vertrekt, zoekt hij ook daar naar de mensen, de genezingen, de gewoonten en gebruiken aldaar. De student volgt hem - als hij inmiddels hoogleraar is geworden - na vijftig jaar op de voet en lijkt dezelfde dingen te ontdekken. Ook hij vertrekt naar de Congo. Remi schijnt van zijn familie los te geraken, maar dat is niet het geval. Altijd blijft de Westhoek aan hem trekken en uiteindelijk keert hij daarnaar terug.