Blindelings

Kris van Steenberge • Romans • gelezen op 23 september 2016

★★★★★
Met spanning zag ik dit boek tegemoet, want 'Woesten' vond ik destijds erg mooi. Dit ook, al is het anders. Toch herken je de schrijver erin. Jonas, de hoofdpersoon in het boek, is de zoon van Abigaïl en Karel, twee ongelooflijke tegenpolen, zowel qua karakter als qua afkomst. De manier waarop Jonas wordt verwekt, spreekt boekdelen. De wijze waarop met name de moeder zich ambitieus over haar zoon buigt en hem dwingt in alles haar zin te doen, is mijns inziens niet helemaal overtuigend. Aan de andere kant is Jonas aanvankelijk zo zachtaardig, dat het ook weer logisch is. Als hij een vreselijk ongeluk krijgt, wordt alles nog erger. De vader probeert zich er - de ouders zijn al lang uit elkaar - mee te bemoeien, maar alles lijkt zinloos. De 'liefde' van Jonas voor Anouk komt niet van de grond, Abigaïl zit overal tussen en gebruikt (lees 'misbruikt') haar zoon, totdat alles misloopt. De rol van de vader vind ik wat minder tot zijn recht komen, het verhaal zelf overtuigt me des te meer. Niet om vrolijk van te worden, wel om over na te blijven denken.