Maan en Zon

Stefan Brijs • Romans • gelezen op 30 november 2015

★★★★★
Dit verhaal speelt zich af, althans de raamvertelling, in 2001, als broeder Daniel wacht op een telefoontje van zijn protégé Max, die naar Nederland is vertrokken vanuit Curacao. We krijgen in flashbacks het verhaal van Max, zijn vader Roy, zijn zoon Sonny en zijn moeder Myrna te horen, gezien vanuit het perspectief van broeder Daniel. Het is een treurig verhaal, dat op een prachtige, ingetogen, bijna afstandelijke manier wordt verteld. Alle problemen die op het eiland spelen, maakt vooral Max mee. Je leest hoe groot het verschil is tussen mannen en vrouwen, je leest hoe de wereld er daar in elkaar zit en je leest vooral hoe moeilijk het is te ontsnappen aan het lot dat je wacht. De Dodge Matador, die door het hele verhaal heen een rol speelt, is een bezienswaardigheid voor iedereen en vader Roy is als taxichauffeur, tot hij het door lichamelijke ongemakken niet meer kan, de eigenaar. Max rijdt er later ook in, hoe goed hij ook kan leren en hoe graag hij ook onderwijzer was geworden. Het einde, nee, daar heb ik het niet over. Het is een mooie, afstandelijke en toch bezielde roman geworden, Stefan Brijs waardig.