Dat is wat ik bemin

Isabelle Rossaert • Romans • gelezen op 18 september 2015

★★★★★
Dit debuut van Isabelle Rossaert, journaliste, is een prachtig kleinood. Het verhaalt een periode uit het leven van Valérie, waarin zij zich hevig verscheurd voelt en eigenlijk met haar leven geen kant weet te kiezen. Ze studeert in Parijs, waar ze naartoe is getrokken vanuit Curcuron, een plattelandsdorp, nadat de man die haar dacht te trouwen, Max, op geheimzinnige wijze en op een zeer ongelukkig moment, om het leven komt. Als de man die haar vervolgens liefheeft, Jean Michel, achterhaalt hoe dit is gebeurd, krijgt het leven ogenschijnlijk weer enige zin. In het eerste deel ligt het perspectief bij Valérie. Ze leeft in Parijs, is buitengewoon eenzaam en erg verdrietig door de vroege dood van haar moeder en zoekt troost bij zes prachtige wandtapijten in het museum en in het schrijven daarover. We lezen haar verhaal vanuit haar dagboeken en brieven van haar tante Clothilde. Het tweede deel heeft het perspectief van Jean Michel, een van de begeleiders tijdens haar journalistieke opdracht. Hij trekt zich terug op het platteland van Valérie en in brieven aan zijn collega Eric en aan Valérie zorgt hij voor een uitleg over de dood van Max en het leven in een dorp. Dat is het oppervlakkige verhaal. Maar de stijl is geweldig, die deed me af en toe denken aan Le Grande Meaulnes (Alain-Fournier), met name in het geheimzinnige en het sprookjesachtige. Het tweede deel vind ik mooier dan het eerste, maar dat doet niets af aan deze subtiele, kleine roman. We gaan vast nog veel horen van Isabelle Rossaert.