Om niet te verdwalen

Patrick Modiano • Romans • gelezen op 7 juni 2015

★★★★★
Weer een prachtige roman (novelle) van Modiano is dit boek. Je raakt verslaafd aan de stijl, geïntrigeerd door het verhaal, maar eigenlijk hoef je niet helemal te snappen hoe het in elkaar zit. Zo prachtig zijn de zinnen, zo dromerig en vaag is de stijl, ik kan er niet genoeg van krijgen. Deze keer (hij schrijft altijd hetzelfde boek, zegt o.a. Johannes van der Sluis in een recensie) gaat het om een eenzame en enigszins achterdochtige schrijver, de ik-figuur Daragane, die langs allerlei duistere wegen geconfronteerd wordt met iets uit zijn verleden. Is dat waar, dat gene waaraan hij uiteindelijk herinnerd wordt? Je weet het niet en komt het ook niet te weten. De tijden lopen door elkaar heen, soms lijkt hij te dromen, altijd weer loopt hij door Parijs en ik denk dat je alles kunt nawandelen, zo letterlijk staat het erin. Het citaat van Stendhal voorin kon niet mooier gekozen worden: 'De werkelijkheid van de feiten kan ik niet geven, ik kan er allen maar de schaduw van laten zien.' Maar wel een hele mooie schaduw dan, hoe treurig soms ook.