Flora

Gail Godwin • Romans • gelezen op 17 mei 2015

★★★★★
Een wonderlijke roman dit. Vanaf het begin ergerde ik me aan de ikverteller en pas veel later kwam ik tot inkeer. De ikverteller is Helen Anstruther, bijna 11. Haar moeder is overleden toen ze 3 was en ze werd opgevoed door haar grootmoeder Nonie. Als Nonie sterft, komt een nicht van haar moeder, Flora, in huis om voor haar te zorgen als haar vader voor zijn werk naar Tennessee moet (hij werkt aan de bom op Hiroshima, let op de details). Als er een polio-epidemie lijkt uit te breken, vindt haar vader dat Helen en Flora in het huis op de berg moeten blijven, om geen risico te lopen. Een ex-soldaat, Finn, nu 'boodschappenbezorger' komt hen van tijd tot tijd opzoeken, wat leidt tot merkwaardige gevoelens bij het jonge meisje. Het ergste is echter dat ze Flora eigenlijk maar dom en 'anders' vindt, helemaal niet lijkend op haar oma Nonie. Daar schaamt ze zich voor, in het begin van het boek en aan het eind van het boek, als de dramatische gebeurtenissen zich afgespeeld hebben. De kleine en de grote Helen hebben spijt ... en de kleine Helen was natuurlijk ook wel een 'gekweld meisje', zoals ze later door Finn genoemd is.