Achterstallig geluk

Lieneke Dijkzeul • Romans • gelezen op 17 september 2013

★★★★★
In deze deels autobiografische roman beschrijft Lieneke Dijkzeul haar jeugd in de jaren vijftig. Dat doet ze in een mooie, sobere, afstandelijke stijl, vanuit het perspectief van een meisje van haar vierde tot twaalfde jaar. Je leest over hoe onzeker ze is over haar afkomst, over de reacties van de mensen om haar heen, de treurnis die ze ontmoet, maar ook de leuke dingen die ze ervaart. Dit alles is ingekaderd in een beeld van het betreden van het laatste huis van haar moeder, die net is overleden. Dat kader vind ik wat mager, zeker het einde ervan, maar de kern vergoedt veel. Het thema, een volwassen vrouw ziet om in wrok, maar leert door het lezen van haar eigen jaarboek van vroeger dat ze als kind veel milder en anders aankeek tegen het leven, is op zich een mooi gegeven, maar zoals gezegd, de inkadering had iets scherper gekund. Het is overigens de eerste 'grotemensenroman' van Dijkzeul, na veel kinderboeken en thrillers. Schrijven kan ze zeker.