De eenzaamheid van de priemgetallen

Paolo Giordano • Romans • gelezen op 26 januari 2009

★★★★★
Subtiele roman over twee jonge mensen met hun eigen (problematische) achtergrond. Ze lijken voor elkaar bestemd, herkennen in elkaar wat hun eenzaamheid bepaalde, maar kunnen elkaar niet bereiken. Een kenmerk van priemgetallen trouwens. Maar de soberheid van de stijl, die misschien juist daardoor het verhaal zo helder maakt, zorgt ervoor dat je het boek nauwelijks kunt wegleggen. Ik vind het een bijzondere roman, uiteraard niet om blij van te worden maar dat hoeft ook niet. Mattia is zijn tweelingzus 'kwijtgeraakt', maar, net als hij eeuwig eenzaam achtergebleven, herkent Alice haar eigen gevoelens in hem. Heel mooi, zoals hun jeugd wordt geschetst, hun ultieme relatie, die ze geen van beiden echt kunnen realiseren en waarbij je ze graag een handje zou helpen. Ondertussen weet je natuurlijk dat dat onzin is en dat ze alleen op deze manier kunnen blijven bestaan. Maar of hier van overleven sprake is, ik betwijfel het. Een bijzonder boek, waar je nog tijden over blijft nadenken.