Gezocht op auteur met naam ''.
Resultaat 1 tot 5 van in totaal 5 gevonden boeken.

8
Het leugenachtige leven van volwassenen (Roman)
Geschreven door Elena Ferrante, gelezen op 14-9-2020

Een echte Ferrante weer, al gaat het nu ergens anders over. De vader en moeder van Giovanna lijken een harmonieus echtpaar te zijn. Maar er sluipen steeds duidelijker veranderingen in hun relatie. Giovanna zoekt haar tante Vittoria op, een vreemde vrouw die haar vader (haar broer dus) niet wil ontmoeten. Er ontwikkelt zich een situatie waarin de scheiding tussen oud en jong steeds nadrukkelijker vorm krijgt. Tegelijkertijd wordt Giovanna ouder en 'wijzer', eigenlijk is het de coming out van een meisje tot vrouw. Onder invloed van de volwassenen om haar heen. Boeiend!

9
Het verhaal van het verloren kind (Roman)
Geschreven door Elena Ferrante, gelezen op 20-10-2016

Het vierde deel van de Napolitaanse romans van Elena Ferrante is dit. Jammer dat het voorbij is. Het is een mooi en indrukwekkend slotdeel. Ik genoot al van de eerste drie delen en dit is een waardige afsluiting. Het verhaal van een vriendschap, het verhaal van de Italiaanse situatie, met name de Napolitaanse wereld daarin, het verhaal van twee meisjes die beiden een andere kant op gaan, maar elkaar nooit loslaten. Niet echt althans. Beiden, Lila Cerullo en Lenù Greco, groeien op in eenvoudige gezinnen middenin Napels. Beiden zijn intelligent en bewijzen zich op school. Maar hun wegen zijn nogal verschillend. Lenù (de vertelster in deze boeken) gaat weg uit Napels, heeft een min of meer glanzende carrière als schrijfster, trouwt, krijgt kinderen, verlaat haar echtgenoot voor haar jeugdliefde Nino. Lila blijft in Napels, volgt geen opleiding meer maar is haar vriendin intellectueel de baas, al blijft ze in de arme buurt van Napels wonen. Ook zij trouwt, krijgt kinderen, verlaat haar echtgenoot, echtgenoten zelfs en heeft ook een relatie met Nino. Als Lenù terugkeert naar Napels gaan de twee vriendinnen in hetzelfde huis wonen, een boven, een beneden. Haat en liefde, afstoting en aantrekking, de kernen van deze vriendschap. Het verhaal boeit van begin tot eind en toen ik het uit had, pakte ik meteen weer deel 1, De geniale vriendin, al was het maar vanwege de cirkelvormigheid van deze romans. Een bijzondere ervaring, ook deze laatste roman in de serie. 

9
Wie vlucht en wie blijft (Roman)
Geschreven door Elena Ferrante, gelezen op 28-6-2016

Dit deel 3 van de Napolitaanse romans is me opnieuw heel goed bevallen. Elk deel vind ik mooier dan het vorige, al is dat natuurlijk subjectief. Maar alles komt steeds dichterbij, dat dan weer wel. Elena lijkt het goed te doen in haar huwelijk, met haar kinderen, met haar omgeving en met haar schrijven, totdat zeker in dat laatste de klad komt. Ze krabbelt weer overeind, zo lijkt het en ziet op een afstand hoe het haar vriendin Lila vergaat. Haar eeuwige liefde, van kindsaf aan, voor Nino, blijft spelen. Lila en de Napolitanen lijken zich over te geven aan de Solara's, terwijl Elena in Florence woont maar wel op de hoogte blijft van alles wat zich afspeelt in Napels. De strijd tussen de communisten, de arbeiders, de studenten en de fascisten wordt met verve beschreven en je ziet hoe de omstandigheden in de fabrieken zijn. En hoe moeilijk het contact tussen studenten en arbeiders verloopt. Boeiend tot het einde, je blijft lezen en kunt dit deel al nauwelijks meer wegleggen. Het is jammer dat ik geen Italiaans lees, nu wordt het wachten tot oktober, want dan pas komt deel 4 uit. 

8
De nieuwe achternaam (Roman)
Geschreven door Elena Ferrante, gelezen op 17-6-2016

Dit is het tweede deel van de Napolitaanse romans, over de twee vriendinnen Elena Greco en Lila Cruello. Opnieuw wordt het verhaal verteld vanuit het perspectief van Elena. Nu speelt de kern zich af rond hun adolescentie. Zoals ook in deel 1 (zie De geniale vriendin) is het ogenschijnlijke verschil tussen beide meisjes, jonge vrouwen dus inmiddels, groot: de een gaat verder studeren, schrijft een boek en de ander trouwt op haar zestiende met een man van wie ze niet houdt maar die wel rijk is. Toch blijven ze, zij het met soms langere tussenpozen, elkaar zien en telkens is er een stevige band tussen beiden. Lila wordt zwanger, verlaat haar echtgenoot, terwijl Elena een hopeloze liefde koestert voor Nino. Overspel, jaloezie, ruzie en gedoe tussen de verschillende families is aan de orde van de dag. Daartussendoor spelen de intriges van de maffia-achtige gebroeders Solara, maar ook de ruzies van de plaatselijke winkeliers onder wie Stefano, de echtgenoot van Lila. Dit alles tegen de achtergrond van Napels, van de achterbuurten daar, van de armoede en de tegenstelling tot de rijkere en (vaak) hoger opgeleiden. Mooie waarnemingen, politiek zowel als filosofisch, buitengewoon boeiend, goed geschreven, dit boek, waarvan het vervolg al op me ligt te wachten. Google voor meer informatie ook eens op Elena Ferrante, een aardig stuk staat over haar (of hem) in De Groene, van ik dacht juni 2015.

7
De geniale vriendin (Roman)
Geschreven door Elena Ferrante, gelezen op 8-10-2015

Dit is deel 1 van de Napolitaanse romans van Elena Ferrante (puberteit), waarin het leven van twee vriendinnen wordt verhaald. De geniale vriendin van Elena Greco, de ikverteller in het boek, is Lila Cerullo. Lila en Elena sluiten vanaf het moment dat ze elkaars poppen in een griezelige put gooien en daarna deze proberen terug te krijgen, een eeuwigdurende vriendschap. In de proloog lees je al een beetje hoe het zal gaan, maar de daaropvolgende geschiedenis is een prachtige weergave van een armoedige wijk in Napels. Beide meisjes wonen er, Lila's vader is schoenmaker, Elena's vader is conciërge. Ondanks het feit dat Elena een gymnasiumopleiding volgt en Lila daar niet aan toekomt, blijft Elena het gevoel houden dat Lila veel beter, zelfstandiger en intelligenter is, terwijl ogenschijnlijk Lila zich volkomen voegt in het bestaan van de armoedige buurten van Napels. De beschrijvingen zijn prachtig, je waant je in die wijken, je ziet hoe de jongeren met elkaar omgaan (haat, nijd, roddel, vechtpartijen, maar ook vriendschap en een soort liefde). Het speelt zich af in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw en er is veel herkenbaars. Ook bijzonder is de wijze waarop de ikverteller zichzelf portretteert. Ze is jaloers op Lila, maar kan niet buiten haar. De manier waarop ze dat vertelt, leidt ertoe dat je zeker begrip voor haar kunt opbrengen. Het verhaal loopt soepel en chronologisch door, je zou bijna zeggen dat het kabbelt, maar dat is niet helemaal waar. Je kunt het boek af en toe wegleggen en 'zit er zo weer in'. Natuurlijk ga ik nu het vervolg lezen, De nieuwe achternaam. Overigens is niet bekend wie er schuilgaat achter het pseudoniem van deze schrijfster of schrijver.