Gezocht op auteur met naam ''.
Resultaat 1 tot 10 van in totaal 12 gevonden boeken.

9
Trouwboekje (Roman)
Geschreven door Patrick Modiano, gelezen op 11-10-2017

Opnieuw een prachtig kleinood van een van mijn favoriete schrijvers, Patrick Modiano. Hij is vader geworden en gaat zijn dochtertje aangeven, waarna hij teruggrijpt op zijn jeugd, zijn broer Rudy wordt opnieuw genoemd, zijn verdwenen vader, alles komt weer voorbij. Maar de stijl is onnavolgbaar, vol melancholie en ook dit boek staat vol herinneringen en zoektochten naar een verloren tijd. Geweldig weer. 

8
De ringboulevards (Roman)
Geschreven door Patrick Modiano, gelezen op 5-9-2017

Een angstig verhaal dit, althans je krijgt er een heel akelig gevoel bij. Toch volg je de zoon, Serge Alexandre, die zijn vader zoekt. Zijn vader, die geprobeerd heeft hem voorgoed te verlaten na een wel heel definitieve poging daartoe, lijkt soms op een Joodse vluchteling, soms ook op een collaborerende meeloper. De geschiedenis speelt zich af aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Al heeft Modiano dat nooit zelf meegemaakt (hij is van 1947), hij is wel gefascineerd door die periode. Op zijn - toen al, het boek is van 1972 - bekende melacholieke wijze beschrijft hij zijn zoektocht en hoe hij zijn vader uiteindelijk terugvindt. 

8

Opnieuw was ik onmiddellijk in de ban van deze fantastische schrijver. Zijn drie boeken (Verdaagd verdriet, Bloemen en puin en Hondenlente) zijn gebundeld tot een geheel en zoals bij al zijn romans dwaal je met hem mee door Parijs. Op zijn tochten en in zijn gedachten komt hij allerlei herinneringen aan zijn beginnend schrijverschap tegen en aan mensen met wie hij te maken had. Mensen die hoe dan ook een rol speelden in zijn leven, soms heel actief, soms heel passief. De melancholie spat ervan af. Antwoorden op zijn vragen krijgt hij niet, wel hoort hij van alles daaromheen. Een belangrijke vraag is bijvoorbeeld hoe zijn vader (Jood) de oorlog is doorgekomen. Of waarom hij sommige mensen opeens niet meer ziet, wat is er met ze gebeurd? Tussen de regels door lees je over zijn broer, met wie hij in zijn jeugd veel samen deed, maar die hij verloor. Hoe? Dat lees je niet. Je blijft hoe dan ook met hem meekijken in zijn herinneringen. Prachtig! 

8
Om niet te verdwalen (Roman)
Geschreven door Patrick Modiano, gelezen op 7-6-2015

Weer een prachtige roman (novelle) van Modiano is dit boek. Je raakt verslaafd aan de stijl, geïntrigeerd door het verhaal, maar eigenlijk hoef je niet helemal te snappen hoe het in elkaar zit. Zo prachtig zijn de zinnen, zo dromerig en vaag is de stijl, ik kan er niet genoeg van krijgen. Deze keer (hij schrijft altijd hetzelfde boek, zegt o.a. Johannes van der Sluis in een recensie) gaat het om een eenzame en enigszins achterdochtige schrijver, de ik-figuur Daragane, die langs allerlei duistere wegen geconfronteerd wordt met iets uit zijn verleden. Is dat waar, dat gene waaraan hij uiteindelijk herinnerd wordt? Je weet het niet en komt het ook niet te weten. De tijden lopen door elkaar heen, soms lijkt hij te dromen, altijd weer loopt hij door Parijs en ik denk dat je alles kunt nawandelen, zo letterlijk staat het erin. Het citaat van Stendhal voorin kon niet mooier gekozen worden: 'De werkelijkheid van de feiten kan ik niet geven, ik kan er allen maar de schaduw van laten zien.' Maar wel een hele mooie schaduw dan, hoe treurig soms ook. 

 

7
In het café van de verloren jeugd (Roman)
Geschreven door Patrick Modiano, gelezen op 5-6-2015

Ook dit is weer een prachtige Modiano. Toch krijgt dit boek een 7 in plaats van een 8, maar misschien ligt dat ook aan mij? In deze roman (novelle eigenlijk volgens mij) gaat het om een café in Parijs, waar allerlei mensen binnenlopen en verblijven. Gemeenschappelijk kenmerk? Randfiguren, niet negatief bedoeld overigens, maar mensen die het in de wereld eigenlijk allemaal niet kunnen vinden. Of hun ambities niet kunnen waarmaken, omdat ze dat in feite niet zo belangrijk vinden, of omdat ze gewoon mislukken. De hoofdpersoon, Louki genaamd (al heet ze zo niet), komt er ook. Totdat ze haar definitieve plek heeft gevonden, die niemand en zeker de verteller niet, haar benijdt. De stijl van Modiano blijft onnavolgbaar en meeslepend, daaraan ligt het zeker niet. Wellicht werd ik te treurig van dit verhaal, hoe mooi het ook is opgeschreven. 

9
Kleine Bijou (Roman)
Geschreven door Patrick Modiano, gelezen op 11-5-2015

Ze zijn allemaal (haast) even mooi, maar deze van Modiano is wel heel erg prachtig en treurig. De ikverteller is een meisje, Thérèse, dat door haar moeder ooit 'Kleine Bijou' werd genoemd. Haar moeder behandelde haar niet echt als een kind, laat staan een eigen kind. Dus zoekt kleine Bijou, die in de overtuiging verkeert dat haar moeder reeds lang geleden is overleden, haar op. Ze denkt haar ook te herkennen in Parijs. Net als in alle romans van Modiano loop je mee met haar door de stad, zoek je mee, treur je mee en weet je dat het allemaal nooit goed gaat komen. De zinnen zijn onvergetelijk: 'Je bent één meter zestig en je draagt een gebroken witte kabeltrui. Je zult daar nog een tijdje blijven en dan is het voorbij. Je bent er omdat je nog een laatste keer terug wilde naar het verleden, om te proberen het te begrijpen. Daar, aan de place Blanche, in dat elektrische licht, is alles begonnen.' Buitengewoon, ook deze kleine roman weer. Je leest het buiten, op een zonovergoten dag en toch stemt het je treurig, maar wel vol bewondering! Helaas heb ik nog maar een paar romans over nu.  

 

8
Uit verre vergetelheid (Roman)
Geschreven door Patrick Modiano, gelezen op 25-4-2015

Elke keer weer geniet ik van de korte romans van Patrick Modiano, de terechte winnaar van de Nobelprijs voor de literatuur 2014. Ook deze is weer prachtig van stijl en sfeer. De hoofdpersoon ontmoet een vrouw, Jacqueline en reist met haar van Parijs naar Londen in de jaren zestig. Zij gaat alleen of met anderen, nooit met de hoofdpersoon zelf, naar gokhallen en casino's en belooft hem allerlei. Totdat hij alleen achterblijft, zomaar, plotseling. Onnavolgbaar qua vertelsfeer en weemoed. Echt prachtig. Deze roman dateert uit 1998, nog twee te gaan en dan de nieuwste, van 2015. Het blijft genieten dus. 

 

8
Het circus komt voorbij (Roman)
Geschreven door Patrick Modiano, gelezen op 21-4-2015

Gelukkig zijn er weer nieuwe Modiano's uitgegeven in deze mooie serie van een tientje per stuk. Ook deze was weer zeer de moeite waard. Een jongeman van 18, nogal eenzaam, ontmoet een raadselachtige vrouw van 21 (lijkt het) en er ontstaat een merkwaardige liefdesrelatie tussen de twee. Die - dat voel je al mijlenver maar toch heel subtiel aankomen - noodlottig gaat aflopen. Het blijft gaan om de sfeer en de stijl die Modiano als geen ander kan toepassen. Je moet zo'n boek in een adem uitlezen, dat kan haast niet anders. Kleine, vage flashbacks en flashforwards wijzen je enigszins de weg, maar geven ook aan hoe nauwkeurig zo'n geschiedenis gelezen moet worden. Wat een bof dat ik nog meer heb liggen van Modiano, die de Nobelprijs voor Literatuur 2014 niet voor niets heeft gekregen! 

 

8
Zondagen in augustus (Roman)
Geschreven door Patrick Modiano, gelezen op 26-12-2014

Weer zo'n mooie roman van Modiano! Een fotograaf maakt een merkwaardige liefde mee, maar verliest zijn geliefde uit het oog. De sfeer die Modiano creëert vind ik prachtig, de stijl en de manier van schrijven geweldig. Een citaat: 'Onze angst werd niet door de aanraking van die koude steen met zijn blauwe weerschijn veroorzaakt, maar zonder twijfel door het leven zelf.' Daar gaat het eigenlijk om, angst voor het leven. Sylvia, de vrouw van wie hij lijkt te houden, heeft een diamant, op niet beschreven wijze verkregen, waarna de hoofdpersoon en Sylvia op de vlucht slaan en slechts enkele mooie zondagen in augustus beleven. Een prachtig en als altijd raadselachtig boek. 

8
Verloren wijk (Roman)
Geschreven door Patrick Modiano, gelezen op 17-12-2014

Opnieuw een mooie roman van Modiano, waarin je enige houvast de plattegrond van Parijs is eigenlijk. Je krijgt ernstige behoefte alles na te lopen aldaar. Deze keer gaat het om Ambrose Guise, een geslaagd thrillerauteur, die in Engeland woont, getrouwd is en drie kinderen heeft en 'in goeden doen' is. Maar eigenlijk komt hij uit Parijs en heet hij Jean Dekker. Na twintig jaar keert hij terug naar de stad van zijn jeugd en de herinneringen slaan toe. Zoals elke keer beschrijft Modiano op onnavolgbare wijze hoe dat gaat, waar hij (Ambrose dus) naartoe gaat, daarbij wisselend van periode, zodanig dat het geheel een dromerige en heimweeachtige sfeer krijgt. Terwijl het eigenlijk gaat om het achterhalen van de waarheid achter een 'moord' op een van de mensen met wie hij in die periode omging. Prachtig en zelfs spannend, maar vooral de sfeer is en blijft heel erg boeiend.