Gefilterd op genre 'Autobiografie'.
Resultaat 11 tot 20 van in totaal 120 gevonden boeken.

6

Dit boek van 'de weduwe Vestdijk' kreeg ik onlangs toegespeeld, omdat ik een fan was (ben toch ook wel) van Simon Vestdijk. Al zijn romans waren destijds zeer de moeite waard, maar dit afscheidsboek vind ik wat minder. Niet zozeer vanwege de schrijfstijl, niets op aan te merken (al kon het iets 'literairder' zeg maar), als wel door de gelijkhebberigheid van de schrijfster. Alles in het teken van de grote schrijver, dat wel, maar vooral toch afgeleid op de weduwe zelf. Niettemin een aardig document om te hebben natuurlijk. 

6
Kind van de verzorgingsstaat (Autobiografie)
Geschreven door Rob van Essen, gelezen op 15-4-2016

Deze herinneringen, gemengd met gedachten over de 'heilstaat' waarin men in de jaren zeventig en tachtig groot werd (de ondertitel luidt niet voor niets 'Opgroeien in een tijdloos paradijs') klinken mij hoe dan ook iets te gemakkelijk in de oren. Dat klopt natuurlijk niet, want ik kan me goed voorstellen hoe het voelde om in die jaren op te groeien: 'Voor mensen van mijn generatie, die volwassen werd in de jaren tachtig, was de verzorgingsstaat een tijdloze grabbelton waar je uit kon halen wat je nodig had. Het uitkeringssysteem vormde een bron van inkomsten die niet ter discussie stond, hoe links of anarchistisch je ook was, hoezeer je het systeem ook vervloekte. (...) Zo vormde de verzorgingsstaat het volmaakte, al te volmaakte stelsel voor adolescenten met levensangst, de would-be-kunstenaars die konden dromen van toekomstige roem zonder de daden te hoeven ondernemen die noodzakelijkerwijs aan die eventuele roem vooraf zouden moeten gaan.' (p. 218-219). Toch bekroop mij het gevoel dat er ook andere waarden waren ('werken voor je geld' bijvoorbeeld), maar misschien zijn die wat te oud voor deze fase. Hoewel ze inmiddels weer zijn aangescherpt. Hoe het ook zij, Rob van Essen kan op een eenvoudige, stijlvolle en geloofwaardige manier beschrijven hoe het voelde in die tijd op te groeien. Gelukkig had hij op tijd succes, dat dan weer wel. 

8
De twee rivieren (Autobiografie)
Geschreven door Inez van Dullemen, gelezen op 2-11-2015

Een mooi laatste bericht van Inez van Dullemen, zo lijkt het als je op je (bijna) negentigste dit nog kunt publiceren. Prachtige herinneringen en sfeerbeelden van ouderdom en ervaringen. Alleen al het lezen van haar zinnen is een genot! Je ziet dat het schrijven onderdeel is van haar bestaan, ze zou niet zonder kunnen, maar ze geeft ook in haar herinneringen een mooi beeld. Zowel van zichzelf als van mensen als bijvoorbeeld Lodewijk de Boer, Victor van Vriesland en ook van de vrouw voor wie ik grote bewondering koester, Frida Kahlo. Daarnaast geeft ze hele mooie beschrijvingen, zeer subtiel, van wat ze om zich heen ziet, dichtbij, vogels vooral. Naarmate je ouder wordt, wordt je wereld kleiner, dat beangstigt haar maar maakt haar ook vrijer. Een citaat: 'Besef ik dat mijn leven nu bijna ten einde is? Dat gevoel is heftiger op deze plaats dan elders. Waar het water heen stroomt kan mij weinig schelen. Waar het vandaan komt evenmin, wat me ontroert is het voorbijstromen.' 

7

Het is een indrukwekkend verhaal, dat de moeder van Arnon Grunberg (Berlijn 1927 - Amsterdam 2015) vertelt. Ze werd geboren in Duitsland, waar ze in Berlijn haar jeugd doorbracht. Haar ouders probeerden met haar naar Cuba te vluchten, per boot, voor de Tweede Wereldoorlog. Helaas kwamen ze daar nooit aan. Het schip bleef tijden liggen en uiteindelijk voeren ze noodgedwongen terug naar Europa. Ze kwam terecht in Nederland, verbleef in Westerbork en werd van daaruit met haar ouders overgebracht naar verschillende concentratiekampen. Zij overleefde deze, met moeite uiteraard, haar ouders niet. Het is een verhaal dat heel sober en zonder enige versiering wordt opgetekend. Zo lees je het ook. Ze schreef het vooral voor zichzelf 'om er vanaf te zijn'. Toch blijft het verhaal in je gedachten hangen, hoe 'droog' het ook is opgeschreven. 

6
Vader en dochter (Autobiografie)
Geschreven door Hendrickje Spoor, gelezen op 28-2-2015

Op zichzelf is dit verhaal wel mooi, althans mooi, waarheidsgetrouw misschien? Het moest eigenlijk gaan over de vader van Hendrickje Spoor, André Spoor, oud-hoofdredacteur van de NRC o.a., maar eigenlijk gaat het meer over haar zelf en over hoe ze haar relatie met haar vader zag. Dat daarbij allerlei zaken aan de orde komen waarbij ik me niet zo veel kan voorstellen, is natuurlijk niet van belang. Toch heeft dat voor mij invloed op mijn mening over het boek. Ik vind bovendien dat haar pen niet zo schitterend is als op de achterflap staat beschreven. Wel heb ik een beetje te doen met deze dochter, die door een vader die van vriendin naar vriendin wandelt en een moeder die aan alcoholisme lijdt toch een eigen bestaan opbouwt, maar dan wel een bestaan dat mij niet echt aanspreekt. Aan de andere kant zijn de gesprekken die ze heeft met haar vader en de mensen die hij als relaties ook voor haar benaderbaar maakt, wel weer de moeite waard. Toch, nee, het is niet het ultieme vader-dochterboek. De ondertitel is 'Het verhaal van een opvoeding', maar eigenlijk was die opvoeding er dus niet. Niet als een opvoeding van ouders die hun dochter leren leven, misschien wel als een vader die zijn dochter zijn genen meegeeft, in alle opzichten. 

6
Fijne Familie (Autobiografie)
Geschreven door Hugo Hoes, gelezen op 13-9-2012
Tja, soms heb je pech. Althans, je kunt je vergissen. Ik dacht een aardig familieverhaal te lezen, maar het blijkt meer een grappig bedoeld verhaaltjesboek over een groot gezin. Daar kun je veel meer mee doen, lijkt mij, nu blijft het steken in wat humoristisch bedoelde schetsjes. Nee, niet iets wat je onthoudt, in tegendeel.
6
Logboek van een onbarmhartig jaar (Autobiografie)
Geschreven door Connie Palmen, gelezen op 12-11-2011
Beschrijving van het laatste jaar van haar samenleven met Hans van Mierlo. Hoewel het ongetwijfeld eerlijk bedoeld is, soms rauw en pijnlijk is, het een manier voor Palmen is om voor zichzelf de dingen weer op een rij te krijgen, ik voelde het toch als een merkwaardige manier van rouwverwerking. I.M. was - leek althans - oprechter, hier blijf ik toch een beetje in verwarring achter. Hoe treurig ook hoor, daar niet van.
6
Julie & Julia (Autobiografie)
Geschreven door Julie Powell, gelezen op 11-5-2011
'Een jonge vrouw, een oud kookboek en een zolderkeuken in hartje New York', zo luidt de ondertitel van dit amusante boek. De Kunst van het Koken is een beroemd boek van Julia Child over de Franse keuken. Een schatkamer vol recepten, methoden, informatie over alles wat met (Frans) koken te maken heeft. Julie, een eind twintiger, woont samen met haar man Eric in New York en tobt over het leven, het werk, het wonen en de toekomst. Door een 'project' te starten redt ze zichzelf. Ze gaat een jaar lang alle recepten uit De Kunst van het Koken bereiden. Alles wat verkeerd gaat, wat goed gaat, wat de gevolgen zijn, hoe ze erop reageert, beschrijft ze in dit vermakelijke werkje, waar ook een film van is gemaakt, zo blijkt. In het kader van een te schrijven artikel over koken is dit een absolute aanrader, voor mij, maar met de film erbij waarschijnlijk voor wel meer mensen.
8
Een soort vervolg op Het roer kan nog zesmaal om, dus aardige autobiografische stukken, soms hilarisch en altijd de moeite waard. De stukken over zijn schrijversreizen zijn erg aardig, een van de mooiste stukken is het stuk over zijn beenbreuk en zijn verblijf in het ziekenhuis, maar ook het stuk over Lucia B. is zeer de moeite waard.
7
Daar staat mijn huis (Autobiografie)
Geschreven door Hans Keilson, gelezen op 16-4-2011
Een mooi boekje met herinneringen van de schrijver. Het dateert al uit 2009 en werd pas in 2010 - toen de schrijver plotseling grote bekendheid kreeg - gepubliceerd. Het geeft op subtiele wijze weer hoe zijn leven eruit zag, wat hij deed en ervoer in de periode voor de tweede wereldoorlog en hoe hij omging met de omstandigheden, ook nadat hij naar Nederland was gevlucht. Erg mooi.