Resultaat 241 tot 250 van in totaal 4111 gevonden boeken.

8
De eenzame postbode (Novelle)
Geschreven door Denis Thériault, gelezen op 1-11-2016

Bilodo, door zijn 'vriend' Robert spottend Libido genoemd, is een eenzame postbode die zijn leven zonder geluk probeert te doorbreken met het lezen van de post van anderen. Zo leest hij ook de brieven van Ségolène, een vrouw uit Guadeloupe, die een briefwisseling heeft met Gaston Grandpré. Deze briefwisseling bestaat uit haiku's en op enig moment voelt Bilodo dat hij Grandpré is en verdiept hij zich in haiku's, tanka's en veel Japanse gewoontes. Dit leidt tot een merkwaardige ontwikkeling en een ontknoping die recht doet aan de theorie over de haiku. Het is een merkwaardige novelle, waarin de gelukzaligheid van de postbode wreed wordt verstoord, terwijl hij aanvankelijk zijn eenzaamheid lijkt te hebben overwonnen. De schrijver heeft een mooie stijl, waarin de verschillende haiku's en tanka's verweven zijn. Het is een mooi, tragikomisch, liefdesverhaal.  

8
Alaska (Jeugdliteratuur)
Geschreven door Anna Woltz, gelezen op 1-11-2016

Ik had de smaak te pakken, na de Zilveren Griffel voor het boek Gips van Anna Woltz en ook dit is de moeite van het lezen zeker waard. En bewaren voor als de kleinkinderen iets groter zijn. Sven heeft epilepsie en is afhankelijk van een hulphond, Alaska. Parker heeft een afschuwelijke zomer achter de rug en is haar hond, Alaska, kwijt omdat haar broertje er allergisch voor is. Op wonderlijke en zelfs spannende wijze komen Sven en Parker met elkaar in contact en blijkt Alaska de grote held te zijn. Een prachtig jeugdboek weer van Anna Woltz. 

8
Van vogels en mensen (Roman)
Geschreven door Margriet de Moor, gelezen op 31-10-2016

Vreemd: iemand doet alsof ze een moord heeft gepleegd op een aardige oude man die ze altijd hielp. Haar dochter neemt wraak en terecht. Je voelt geen wroeging om iets dergelijks. Rond deze geschiedenis worden de levens van verschillende mensen beschreven, met zorg, liefde en aandacht. Je krijgt een hekel aan sommigen, maar aan de meeste mensen helemaal niet. Het lijkt een soort familiegeschiedenis, waarbij je je van alles kunt voorstellen. Zoals veel boeken van Margriet de Moor is ook deze roman prachtig geschreven, ingehouden en poëtisch bijna. De mensen in het verhaal lijken elkaar niet helemaal te begrijpen, maar nemen elkaar voor lief, de familieleden in ieder geval. De vogelverjager op Schiphol, Rinus is een uitzondering: hij begrijpt zijn vrouw Marie Lina heel goed. Mooie roman! 

7
In tijden van afnemend licht (Roman)
Geschreven door Eugen Ruge, gelezen op 29-10-2016

Het boek van het jaar 2011 was dit in Duitsland. Het beschrijft in (autobiografische) romanvorm de geschiedenis van enkele generaties van een Duits-Russische familie. Het verhaal schrijft Ruge in niet-chronologische volgorde, lopend van 1952 tot 2001. De bouw (1961) en de val (1989) van de Berlijnse muur worden uiteraard niet onbesproken gelaten. Af en toe ironisch, soms hilarisch, licht defaitistisch en soms overdreven (achterkleinzoon Markus is wel een heel karikaturaal type geworden) geeft Ruge de generatiegeschiedenis vorm, waarbij veel momenten van de Duitse historie een rol spelen. Mexico (ballingschap), Siberië (werkkamp), maar natuurlijk ook Oost-Berlijn zijn de plaatsen waar het zich afspeelt. Wilhelm viert zijn 90e verjaardag op 1 oktober 1989, als fanatieke en overtuigd communist. Het neerstorten van zijn buffettafel staat symbool voor het gevoel van ontevredenheid, dat zo langzamerhand het bewind in Oost-Duitsland gaat ondermijnen. Zijn zoon Kurt en diens zoon Alexander zijn - Kurt wat langzamer dan Alexander - anders denkend dan hun (groot)vader. De 'moderne' tijd breekt ook daar door, met alle problemen vandien.

9
De grond onder onze voeten (Roman)
Geschreven door Jesús Carrasco, gelezen op 25-10-2016

Dit verhaal trekt diepe sporen. Eva Holman is de vrouw van een officier, die als bezetter in Extremadura is opgetreden. Haar man is ziek en hulpbehoevend en ze verzorgt hem, ondanks zijn nurkse karakter. Totdat een vluchteling zich in haar tuin komt verbergen en ze - zo lijkt het - er nu pas achter komt wat de militairen de oorspronkelijke bewoners hebben aangedaan. De vluchteling draagt een enorm verdriet met zich mee en Eva zelf ook, zij het van een andere orde. Als ze helemaal achterhaalt of lijkt te achterhalen wat er is gebeurd, identificeert ze zich met de gevluchte, doodstille man in haar tuin. Het is een zeer aangrijpende roman, waarbij je het boek af en toe echt even moet wegleggen om alles tot je door te laten dringen. Het is samengesteld uit kleine hoofdstukken, die je bovendien tot dat wegleggen dwingen. De mens is de mens een wolf, dat blijkt eens te meer. Nog mooier bijna dan 'De Vlucht' en opnieuw in een weergaloze stijl geschreven. 

 

 

7
Een zaterdagmiddag (Novelle)
Geschreven door Bert Wagendorp, gelezen op 23-10-2016

Een eenvoudig, subtiel verhaal over een verhaal dat een moeder aan haar zoon vertelt. Een bom - van de geallieerden - doodde haar kleine broertje, op het schoolplein van de school waar haar vader het hoofd van was. Het is zeventig jaar geleden gebeurd en haar broertje was de ideale zoon van haar vader, bestemd voor veel meer dan hij zelf ooit had bereikt. Het biedt ook de zoon van de moeder een andere kijk op zijn leven en dat van zijn moeder en vooral van zijn grootvader. Mooi!

9
Het verhaal van het verloren kind (Roman)
Geschreven door Elena Ferrante, gelezen op 20-10-2016

Het vierde deel van de Napolitaanse romans van Elena Ferrante is dit. Jammer dat het voorbij is. Het is een mooi en indrukwekkend slotdeel. Ik genoot al van de eerste drie delen en dit is een waardige afsluiting. Het verhaal van een vriendschap, het verhaal van de Italiaanse situatie, met name de Napolitaanse wereld daarin, het verhaal van twee meisjes die beiden een andere kant op gaan, maar elkaar nooit loslaten. Niet echt althans. Beiden, Lila Cerullo en Lenù Greco, groeien op in eenvoudige gezinnen middenin Napels. Beiden zijn intelligent en bewijzen zich op school. Maar hun wegen zijn nogal verschillend. Lenù (de vertelster in deze boeken) gaat weg uit Napels, heeft een min of meer glanzende carrière als schrijfster, trouwt, krijgt kinderen, verlaat haar echtgenoot voor haar jeugdliefde Nino. Lila blijft in Napels, volgt geen opleiding meer maar is haar vriendin intellectueel de baas, al blijft ze in de arme buurt van Napels wonen. Ook zij trouwt, krijgt kinderen, verlaat haar echtgenoot, echtgenoten zelfs en heeft ook een relatie met Nino. Als Lenù terugkeert naar Napels gaan de twee vriendinnen in hetzelfde huis wonen, een boven, een beneden. Haat en liefde, afstoting en aantrekking, de kernen van deze vriendschap. Het verhaal boeit van begin tot eind en toen ik het uit had, pakte ik meteen weer deel 1, De geniale vriendin, al was het maar vanwege de cirkelvormigheid van deze romans. Een bijzondere ervaring, ook deze laatste roman in de serie. 

6
Hindergroen (Verhalen)
Geschreven door Martine Bijl, gelezen op 18-10-2016

Een buitengewoon aardig 'niemendalletje', deze korte berichtjes van Martine Bijl. Het zijn veertig kleine hoofdstukjes, waarin ze rustig en bekwaam, soms ironisch en altijd onderkoeld vertelt over haar jeugd, haar ouders (met name haar afstandelijke vader) maar ook over haar enthousiasme voor tuinieren - hindergroen = onkruid - en haar gevoelens voor Berend (Boudewijn), haar man. Haar hersenbloeding komt zijdelings aan de orde, in de inleiding en aan het eind. Dat ze teksten en liedjes kan schrijven, was natuurlijk bekend, deze verhalen samen zijn de moeite van het lezen waard.

8
Gips (Jeugdliteratuur)
Geschreven door Anna Woltz, gelezen op 17-10-2016

Een terechte winnares van de Zilveren Griffel 2016, deze Anna Woltz. Het is een aantrekkelijk verhaal, geschikt voor jongeren vanaf 11 (voorlijk) maar zeker vanaf 12 en 13 jaar. De hoofdfiguur, Felicia Nieuwenhuis, maar ze wil tegenwoordig Fitz heten, belandt in een soort van stroomversnelling als haar ouders gaan scheiden. Ze komt, doordat haar vader en haar zusje vallen en ernstig gewond raken, terecht in het ziekenhuis. Daar haalt ze allerlei toeren uit om erachter te komen hoe de wereld in elkaar zit. Een huwelijk dat uit elkaar valt, kinderen die doodziek zijn maar lijken te genezen, verliefd worden, een rol spelen in het bij elkaar brengen van een dokter en een verpleegster (de realisatie van een doktersroman), maar uiteindelijk concluderen dat het allemaal niet meevalt. Toch zitten er optimistische kanten aan, gelukkig. Het is een heerlijk boek, vind ik, midden in een slapeloze nacht gelezen, het boek lezen moeten ook ouderen doen denk ik. Of voorlezen aan (klein)kinderen van die leeftijd, dat kan natuurlijk ook.  

7
Zolang er leven is (Roman)
Geschreven door Hendrik Groen, gelezen op 13-10-2016

Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar, zo luidt de ondertitel van dit vervolg op 'Pogingen iets van het leven te maken'. En opnieuw is het een aardig boek, waarbij je voortdurend in gedachten hebt dat het zo kan gaan, met ieder van ons. De situatie in het 'bejaardentehuis' is herkenbaar, zeker als je tegelijkertijd veel in een verpleegtehuis komt, zoals wij de laatste tijd. Soms schrijnend, soms vrolijk, altijd met het vooruitzicht van iets wat je nooit zou willen. En toch blijft Hendrik Groen min of meer positief, zij het met ups en downs. Ik las ergens dat e.e.a. verfilmd wordt met André van Duin in de hoofdrol. Dat lijkt me geen slechte keus, hij heeft behoorlijk serieuze kanten en kan goed acteren.