Resultaat 1 tot 10 van in totaal 3879 gevonden boeken.

7
Notendop (Roman)
Geschreven door Ian McEwan, gelezen op 22-11-2016

Het perspectief in deze roman ligt bij een ongeboren baby. Hij maakt mee hoe zijn moeder Trudy en zijn vader John uit elkaar zijn gegaan, zogenaamd tijdelijk. Zijn moeder heeft echter een relatie met Claude, de broer van John en dat is allemaal niet zo mooi. Dat vertelperspectief, dat heeft wel iets, je gaat er met gemak in mee. De personen echter worden - misschien ook door dat perspectief - niet zo duidelijk uitgewerkt en eerlijk gezegd vind ik de plot ook niet zo heel sterk. Toch is het een zeer leesbaar boek geworden en natuurlijk kan hij goed schrijven, dat is zeker zo. Dat de ongeboren baby zoveel weet van wat er in de wereld gebeurt, is overigens niet helemaal invoelbaar, maar vooruit. En dat het geheel gebaseerd is op Hamlet is natuurlijk duidelijk. Niet het beste boek van Ian MacEwan maar toch de moeite van het lezen waard. 

 

6
Wat alleen wij horen (Roman)
Geschreven door Saskia de Coster, gelezen op 17-11-2016

In deze roman gaat het om de personen die wonen in het Atlasgebouw, een appartementencomplex dat op de nominatie staat afgebroken te worden. Zes maanden voordat het zo ver is, krijgen de bewoners het definitieve bericht: ze moeten naar andere woonruimte omkijken. Aan de overkant komt een nieuw complex, waar ze eventueel in kunnen. De diverse personen worden met zorg, af en toe wat humor en ironie, beschreven: Melanie, een alleenstaande moeder met een zoontje Claus van zes (je zou hen de hoofdpersonen kunnen noemen), Abi en George, een ouder echtpaar waarvan George de grip op zijn leven aan het verliezen is en Abi, zijn vrouw, dit nauwelijks kan accepteren, Erin, een schrijfster die een boeiende vrouw, Lou, ontmoet, haar broer Anton, die als beveiliger in een winkel en als conciërge in het Atlasgebouw werkt en nog veel meer, kortom, een scala van mensen komt je tegemoet. Dat maakt het lezen plezierig, maar eigenlijk niet veel meer dan dat. Dat mensen niet van verandering houden, welke consequenties dit heeft enzovoort, komt uiteraard ook aan de orde, maar eerlijk gezegd boeide deze roman me minder dan 'Wij en Ik'. 

8
De bekeerlinge (Roman)
Geschreven door Stefan Hertmans, gelezen op 14-11-2016

Vigdis, een christelijke jonkvrouw uit een aanzienlijke familie wordt gepassioneerd verliefd op David, een Joodse man. Ze vergooit haar rijke leven voor hem, volgt hem waar hij ook gaat. Ze krijgen drie kinderen, vluchten al maar door, raken elkaar kwijt en Hamoutal, zoals Vigdis gaat heten is ten einde raad. Temidden van de kruistochten, de chaotische tijd van de 11e eeuw, beleeft ze de treurigste avonturen, op de voet gevolgd door de schrijver, die haar spoor zoekt. Het is een boeiende roman geworden, gebaseerd op historische bronnen. Ook nu weer slaagt Hertmans erin zijn stijl aan te passen aan de geschiedenis die hij beschrijft en ook zichzelf een rol te geven in het verhaal. Je voelt zijn passie hierdoorheen. Een prachtige roman, opnieuw.  

7
Jane Austen, onder vier ogen (Roman)
Geschreven door Anke Werker, gelezen op 7-11-2016

Als je een liefhebber bent van de boeken van Jane Austen, dan moet je deze historische roman gelezen hebben. Het is een  dubbelportret van Jane en haar zuster Cassandra, waarbij hun nichtje Caroline uiteindelijk ook een rol krijgt toebedeeld. Het verhaal zelf is eigenlijk niet zo opzienbarend, wel is het geheel in de stijl van Jane Austen geschreven en krijg je net als in de boeken van Jane Austen zelf een aardig beeld van de tijd waarin ze leefde en werkte. Dat de familie ondanks zichzelf iets had hoog te houden, zeker in deze tijd en op het platteland van Engeland, is ook duidelijk. Het was heel moeilijk voor een vrouw om te schrijven en te werken, maar haar familie begreep het wel en gaf haar de ruimte waar het kon. De geschiedenis wordt overgoten met een min of meer romantisch sausje, maar zelfs dat gebeurt in de stijl van Jane Austen natuurlijk. Echt een boek om bij de 'Verzameling Jane Austen' te hebben. Anke Werker, de schrijfster van dit boek, schrijft columns voor JaneAusten.nl. 

8
De eenzame postbode (Novelle)
Geschreven door Denis Thériault, gelezen op 1-11-2016

Bilodo, door zijn 'vriend' Robert spottend Libido genoemd, is een eenzame postbode die zijn leven zonder geluk probeert te doorbreken met het lezen van de post van anderen. Zo leest hij ook de brieven van Ségolène, een vrouw uit Guadeloupe, die een briefwisseling heeft met Gaston Grandpré. Deze briefwisseling bestaat uit haiku's en op enig moment voelt Bilodo dat hij Grandpré is en verdiept hij zich in haiku's, tanka's en veel Japanse gewoontes. Dit leidt tot een merkwaardige ontwikkeling en een ontknoping die recht doet aan de theorie over de haiku. Het is een merkwaardige novelle, waarin de gelukzaligheid van de postbode wreed wordt verstoord, terwijl hij aanvankelijk zijn eenzaamheid lijkt te hebben overwonnen. De schrijver heeft een mooie stijl, waarin de verschillende haiku's en tanka's verweven zijn. Het is een mooi, tragikomisch, liefdesverhaal.  

8
Alaska (Jeugdliteratuur)
Geschreven door Anna Woltz, gelezen op 1-11-2016

Ik had de smaak te pakken, na de Zilveren Griffel voor het boek Gips van Anna Woltz en ook dit is de moeite van het lezen zeker waard. En bewaren voor als de kleinkinderen iets groter zijn. Sven heeft epilepsie en is afhankelijk van een hulphond, Alaska. Parker heeft een afschuwelijke zomer achter de rug en is haar hond, Alaska, kwijt omdat haar broertje er allergisch voor is. Op wonderlijke en zelfs spannende wijze komen Sven en Parker met elkaar in contact en blijkt Alaska de grote held te zijn. Een prachtig jeugdboek weer van Anna Woltz. 

8
Van vogels en mensen (Roman)
Geschreven door Margriet de Moor, gelezen op 31-10-2016

Vreemd: iemand doet alsof ze een moord heeft gepleegd op een aardige oude man die ze altijd hielp. Haar dochter neemt wraak en terecht. Je voelt geen wroeging om iets dergelijks. Rond deze geschiedenis worden de levens van verschillende mensen beschreven, met zorg, liefde en aandacht. Je krijgt een hekel aan sommigen, maar aan de meeste mensen helemaal niet. Het lijkt een soort familiegeschiedenis, waarbij je je van alles kunt voorstellen. Zoals veel boeken van Margriet de Moor is ook deze roman prachtig geschreven, ingehouden en poëtisch bijna. De mensen in het verhaal lijken elkaar niet helemaal te begrijpen, maar nemen elkaar voor lief, de familieleden in ieder geval. De vogelverjager op Schiphol, Rinus is een uitzondering: hij begrijpt zijn vrouw Marie Lina heel goed. Mooie roman! 

7
In tijden van afnemend licht (Roman)
Geschreven door Eugen Ruge, gelezen op 29-10-2016

Het boek van het jaar 2011 was dit in Duitsland. Het beschrijft in (autobiografische) romanvorm de geschiedenis van enkele generaties van een Duits-Russische familie. Het verhaal schrijft Ruge in niet-chronologische volgorde, lopend van 1952 tot 2001. De bouw (1961) en de val (1989) van de Berlijnse muur worden uiteraard niet onbesproken gelaten. Af en toe ironisch, soms hilarisch, licht defaitistisch en soms overdreven (achterkleinzoon Markus is wel een heel karikaturaal type geworden) geeft Ruge de generatiegeschiedenis vorm, waarbij veel momenten van de Duitse historie een rol spelen. Mexico (ballingschap), Siberië (werkkamp), maar natuurlijk ook Oost-Berlijn zijn de plaatsen waar het zich afspeelt. Wilhelm viert zijn 90e verjaardag op 1 oktober 1989, als fanatieke en overtuigd communist. Het neerstorten van zijn buffettafel staat symbool voor het gevoel van ontevredenheid, dat zo langzamerhand het bewind in Oost-Duitsland gaat ondermijnen. Zijn zoon Kurt en diens zoon Alexander zijn - Kurt wat langzamer dan Alexander - anders denkend dan hun (groot)vader. De 'moderne' tijd breekt ook daar door, met alle problemen vandien.

9
De grond onder onze voeten (Roman)
Geschreven door Jesús Carrasco, gelezen op 25-10-2016

Dit verhaal trekt diepe sporen. Eva Holman is de vrouw van een officier, die als bezetter in Extremadura is opgetreden. Haar man is ziek en hulpbehoevend en ze verzorgt hem, ondanks zijn nurkse karakter. Totdat een vluchteling zich in haar tuin komt verbergen en ze - zo lijkt het - er nu pas achter komt wat de militairen de oorspronkelijke bewoners hebben aangedaan. De vluchteling draagt een enorm verdriet met zich mee en Eva zelf ook, zij het van een andere orde. Als ze helemaal achterhaalt of lijkt te achterhalen wat er is gebeurd, identificeert ze zich met de gevluchte, doodstille man in haar tuin. Het is een zeer aangrijpende roman, waarbij je het boek af en toe echt even moet wegleggen om alles tot je door te laten dringen. Het is samengesteld uit kleine hoofdstukken, die je bovendien tot dat wegleggen dwingen. De mens is de mens een wolf, dat blijkt eens te meer. Nog mooier bijna dan 'De Vlucht' en opnieuw in een weergaloze stijl geschreven. 

 

 

7
Een zaterdagmiddag (Novelle)
Geschreven door Bert Wagendorp, gelezen op 23-10-2016

Een eenvoudig, subtiel verhaal over een verhaal dat een moeder aan haar zoon vertelt. Een bom - van de geallieerden - doodde haar kleine broertje, op het schoolplein van de school waar haar vader het hoofd van was. Het is zeventig jaar geleden gebeurd en haar broertje was de ideale zoon van haar vader, bestemd voor veel meer dan hij zelf ooit had bereikt. Het biedt ook de zoon van de moeder een andere kijk op zijn leven en dat van zijn moeder en vooral van zijn grootvader. Mooi!

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 volgende